scheduleशुक्रवार चैत्र ११ गते, २०७३

युद्धको सपना

मिलनकान्छा किराँती

रेडियोसेटमा क्लिकऽऽ क्लिकऽऽ आवाज आयो ।
‘ठोक्दे ! सालेलाई उडा ! त्यही रुखको फेदमा छ !’

आकासमा एक्कासी नाईटभिजन भटटटट गर्दै आयो । लाइटले पुरै जङ्गल उज्यालो भयो । हेलिकोप्टरको हावाले जङ्गलका रुखपात हल्लिए । जुन रुखमा हान्ने आदेश गरे’थ्यो । म त्यहीं थिएँ । वरीपरी बम, बारुद बर्सिन थाल्यो–ढड्याङ, ठ्याङ, ठडङ्, ढ्वाङ् ! एकोहोरो बम–बारुद बर्सियो । साथीहरु पनि तितर–वितर भए । कोही देखिएनन् । सबै ज्यान जोगाउनपट्टि लागे क्यारे ! म डरले त्राही–त्राही भएँ । मुटु उफ्रेर थामिनसक्नु भो । अहिल्यै बाहिर फुत्त निस्केला जस्तो भो । अप्ठेरो भीरमा आपत पर्‍यो । खुट्टा लुग्लुग् काँपेर भुईंमा टेक्न छाड्यो । म थ्याच्च बसेँ ।

‘मर्नुभन्दा बौलाउनु निको ।’ यो उखान झ्वास्स सम्झेँ । मर्नु त छँदैछ । हो, मैले आज मर्नुभन्दा अघि बौलाउने अठोट गरेँ । किनकी, त्यो फौजको म कमाण्डर थिएँ । एक किलोको दुरीमा अगाडीपट्टि हाम्रो मुक्तिफौज दुस्मनसँग लडिरहेका थिए । दुस्मनमाथि धावा बोलिरहेका थिए । कब्जा जमाईरहेका थिए ।

मलाई यस्तो लाग्यो, दुस्मनको हार निश्चित हुँदै गएपछि हाम्रो फौजको मनोबल गिराउन यो हमला हुँदैछ । युद्धविजय प्राप्त गर्न सिधै ममाथि आक्रमण गरिरहेछन । मेरो पूरै जिउ काँप्दै थियो । साहस बटुलेँ । जुरुक्क उठेँ । मेशिन गन समातेँ । मसँग भएका ब्लक टिमलाई पोजिसन सेट गर्न भनेँ । बल्लतल्ल पोजिसन सेट भो । बम बर्षा झन हुन थाल्यो । दुस्मनले नजिकबाट घेर्न थाल्यो । स्थिति झन भयावह भयो ।

ठीक त्यहीबेला बाघजस्तै गर्जेर कासन गरेँ– साथीहरु ! वीरतापूर्वक मरिन्छ भने माटोमा चिहान, बाँचिन्छ भने अवश्य आउनेछ नौलो बिहान–फायर…! ठ्याङ, डढ्याङ, ठङ, ठडडङ् !

सबैले आक्रामक चार्ज गर्‍यौँ । करीब डेढघण्टा डटेर लड्यौँ । अन्ततः दुस्मनको गोला–बारुद सकिएछ । भीर–पाखा र थुम्काभरी साल, सल्ला र सिमलका हाँगा, झाडी हल्लाउँदै हेलिकोप्टर फर्कियो । नाईटभिजन गएपछि अँध्यारो चुकझैं घोप्टियो । साँथीहरु छामछुम गर्दै खोज्न थाल्यौँ । खोजिरह्यौँ ।

एकजनाको सहादत र तीनजना घाईते भएका रहेछौँ । आधा रातमा खाल्डो खनेर सहादत प्राप्त गरेका साथीलाई पुर्‍यौँ । मुठ्ठी कसेर माटो चढायौँ । अन्तिम बिदाई गर्‍यौँ । र, त्यहाँबाट प्लेसचेन्ज गर्ने निर्णय भयो ।

हाम्रो सिद्धान्तभित्र सफलताको निम्ति दुईकदम अघि बढ्ने र एककदम पछि हट्ने नीतिअनुरुप हामी पछि हट्यौँ । बन्दुक, गोलीगठ्ठा, बन्दोबस्तीका सामानहरु अनि घाईते साथीहरु लिएर पहाडबाट झर्‍यौँ । बाटोमा अनेकौँ दुःखकष्ट सहनु पर्‍यो । सबैजना लस्करै लाइन लागेर मसिना-ठुला चुरेपहाडहरुमा गग्रेटो, खरखरे भीरबाटो छिचोल्यौँ ।

भत्किँदै गरेका पहिरोका ढिक-ढिकमा टेक्दै झर्दा जङ्गलभरी पिरे, थाकल अनि अनेकथरी काँडाहरु लुगामा टाँसिए । जिउभरी खपि नसक्नु चिलाए । बेस्सरी घोचे । धेरै पीडा दिए । थकान उस्तै लागिरहेको थियो । भोक–तिर्खाको के कुरा ! उफऽऽ ! तीन दिनदेखि मुखमा एकथोपा पानी परेको थिएन । विचार र बन्दुकले सजिएर समरको यात्रामा थियौँ ।

यस यात्रामा थुप्रै प्रेमिल सङ्गी, आत्मीय साथी गुमाई सकेका थियौँ । अझै गुमाउने क्रम जारी नै थियो । जसरी पनि अन्तिम श्वास रहुञ्जेल लडेर भोलिको नौलो बिहान ल्याउने कसम खाएका थियौँ । हामी दृढविश्वासका साथ अघि बढिरहेका थियौँ । हामीले जताततै काँडेतार पन्छाउनु थियो । अन्धविश्वासको कालोपर्दा च्यातेर चेतनाको चम्किलो बिहान ल्याउनु अहोरात्र खटिरहेका थियौँ । निकै लामो यात्रामा भञ्याङ्–देउराली, थुम्की, वनपाखा छिचोल्दै थियो !

यात्राको क्रममा हिँड्दै जादा मुलबाटो छेउमा पानी भएको ठूलो आहाल भेट्यौँ । कत्तिदिनको तिर्खा–प्यास मेट्न सबै हतारियौँ । सबैले धमिलो पानी मीठो मानेर पेटभरी पियौँ । छेवैको एक सहयात्री भन्दै थिए, ‘अब मरिँदैन ।’

फेरी बाटो लाग्यौँ– उस्तै भिरालो–खरखरे । उस्तै काँडेझार–जङ्गल !

यतिखेर हाम्रो टिम एककिलो अगाडिको मोर्चामा लड्ने फौजसँग भेटिएर मिसिइसकेको छ । बिहानको झिसमिसे मधुरो उज्यालो भुईंमा खस्दैछ । पूर्वी पहाडका थुम्काहरु आकाशसँग आलिङ्गन गरिरहेका देखिन्छन् । अहा ! बिहानको रातो लालीमा प्रकृति कति मनमोहक छ ! कत्ति सुन्दर देखिन्छ ! साँच्चै कसैले मलाई स्वर्गबारे सोधे सजिलै भनिदिन्थेँ– यही धर्ती हो । यो धर्तीको पनि नेपाल हो । नेपालको पनि त्यो म जन्मेको गाउँ हो । मेलापात, खोला–खाल्सी, छहरा–छाँगा, देउराली–भञ्ज्याङ हो । अहा कति सुन्दर छ !

तर, त्यो सुन्दरतामाथि धुलोमैलो–हिलो छ्याप्ने रत्नेकाजीहरु पनि छन् । अब तह लगाईन्छ । रत्नेकाजीहरु सिङ्गो देशको मुहारमा हिलो छ्याप्दैछन् । अब सबका सब तह लाग्छन । तह लगाएरै छाडिन्छ । यस्तै मनमनै अठोट गर्दै थिएँ, झल्यास्स सम्झेँ– दिव्य । हो, मेरो मुटुको धड्कन दिव्य ! त्यही मोर्चाको अग्रपंतिमा उभिएर लडेकी थिइन् । उनी फर्किइन् या उतै सहादत भईन् ! मनमा अनेक कुराहरु बादलझैँ मडारिन थाले । बिहान तराईको ठिहीमा चिटचिट पसिना आउन थाल्यो । लाइनमा लस्करै उभिएर अगाडी बढिरहेका हूलको ठीक विपरीत दौडिन थालेँ ।

मिलनकान्छा किराँती

दिव्यलाई खोज्दै म प्रत्येकको अनुहार नियाल्दै दौडिएँ । लाइनको अन्तिमसम्म पुग्दा पनि दिव्यलाई देखिनँ । मुटु बेस्सरी दुख्यो । भक्कानो फुटेर आयो । बाहिर आँशु बगाउन ईजाजत थिएन । किन कि, मुक्ति यात्रामा हजारौँ योद्धाका आशा, आँट र साहसका प्रतिविम्ब थिएँ । फौजको कमाण्डर थिएँ । मुक्तिको नायक थिएँ ।

तर, के गर्नु ! यी सबै बाहिर देखाउने दायित्व र कर्तव्यको निम्ति रहेछन् । म पनि त्यस्कै निम्ति पत्थर थिएँ । भित्र–भित्रै आँशुको नदी थाम्नै गाह्रो थियो । थाम्नै नसकिने गरी बगिरहेको थियो ।

जलिरहेको थिएँ । मन थाम्न नसकेपछि एकान्तमा गएँ । बन्दुक भुईंमा बिसाएँ । दिव्यले भनेका प्रत्येक शब्द–शब्दहरुमा आँशु बगाउँदै डुबुल्की मार्न थालेँ । उनले भन्थिन, ‘हेर विक्रम ! तिमी पढाईमा तेजिलो छौँ र बलियो पनि । यो लडाई–सडाई छाडिदेउ । आफ्नो भविष्य बनाउँनेतिर लाग । तिमीले गर्दा म पनि यही युद्धको भुमरीमा फसेको छु । मतलब, म तिमीलाई साँचो माया गर्छु । त्यसैले, म पनि तिमीसँगै छु । यो मार्ने र मर्ने खेल कहिलेसम्म ? आज, भरै, भोलि कहिले मरिने हो थाहा छैन ! तिमी मेरो कुरा मान्छौ भने विक्रम ! तत्काल विदेश जाउ । म कतै सहरतिर एडजस्ट हुन्छु । त्यसैमा हाम्रो भविष्य छ । यहाँ बाँचियो भने न संसार छ । मरियो भने के चै छ ? लु तिमी आफै भन त ! फेरि मुक्ति र समानता कसले ल्याउने ? कसका लागि ? लडाईं जितिहाल्यौ भने पनि आउँछ भन्ने तिमीसँग के आधार छ ? कोमाथि त्यतिधेरै विश्वास छ ? अहँ मेरो मनले त भन्छ कि यहाँ सम्भव छैन । हामीमाथि शोषण–अन्याय छ । तर, समानता ल्याउन अहिले नै सम्भव देख्दिनँ । यो युद्धको नाममा धन, जन र समयको बर्बादीमात्रै हो ।’

उनले यसो भनिरहँदा म भन्थेँ, ‘हेर दिव्य ! म पनि तिमीलाई आफुभन्दा धेरै माया गर्छु । तिम्रो अटुट साथको लागि सहृदय असीम माया छ । हामी सँगसँगै बाँच्ने छौँ । सँगसँगै मर्ने छौँ । यहाँ अवश्य मुक्तिको नौलो बिहान आउने छ । समानता, शान्ति र समृद्धि छाउनेछ । नेतृत्वबाट कहिल्यै धोका हुने छैन । जसरी म तिमीलाई धोका दिन सक्दिनँ । त्यसरी नै……।’ म दिव्यलाई अँगालो हाल्न अनायसै अगाडी हुत्तिएँ । बेस्सरी तुसारो–ठिहीले चिसिएको ढुङ्गामा ठोक्किएँ । एक्कासी डाँको छाडेर ह्वाँऽऽऽ रोएछु ।

झल्यास्स ब्यूँझिएँ । रुम पार्टनर बाहिर निस्केर योगा गरिरहे’थ्यो । बाथरुम गएँ । रिफ्रेस भएँ । विदेशको ठाउँ टाईमको बहुत ख्याल गर्नुपर्छ । बिहानको खाना खाएर ड्युटी जाने तयारी गरेँ ।

प्रतिकृया लेख्नुहोस्:
Vianet
sajhapost.com Vacancy
NTC MPoS
Sagarmatha Finance
Sajha Prakashan
Parbhu Bank
Promote your Business with us
Vianet
sajhapost.com Vacancy
NTC MPoS
Sagarmatha Finance
Sajha Prakashan
Parbhu Bank
Promote your Business with us

विश्व More

जीवन शैली More

साहित्य More

स्वास्थ्य More

पत्रपत्रिकाबाट More

प्रवास More

default-addImage
default-addImage